Hallo beste allemaal, het is inderdaad weer zover, we zijn weer onderweg, onderstaand proberen we jullie natuurlijk weer een beeld te geven van onze omzwervingen. Daar gaan we:
Dag 0
Het begon alweer goed, inchecken van thuis lukte voor Gina, maar Brownie werd niet geaccepteerd, dat wordt dus in de rij staan op zondagochtend. Het zij zo. Rond het middaguur vlekje en bruintje naar hun vakantieadres gebracht, de komende dagen zullen zij zich weer prima amuseren bij Clara en Rob. Al voor aankomst werden ze nerveus, ze roken natuurlijk al waar we naartoe onderweg waren. De klep en de deur van de bus open en weg waren ze. Dag jongens, jullie ook een fijne vakantie.
Onder het motto ‘travel light’ ons hele zwikkie in de koffers geprakt, is best wel een tegenvaller nu je nog maar 1 koffer mag meenemen. Heen is dat natuurlijk geen probleem maar op de terugweg wel. Maar zoals gezegd, travel light werkt prima, je neemt gewoon een paar sokken en een onderbroek mee en de rest koop je nieuw, hahaha. Op naar het Brusselse, nog even gezellig een happy hour drankje genomen met een oud-collega, lekker gegeten en daarna op naar ons onderkomen voor de nacht, om het een beetje Nederlands te houden had Gina gekozen voor v/d Valk, nee hoor, die was gewoon het goedkoopste. Prima hotel, beslist niet zo aftands als Schiphol, auto onder de grond, sleutel afgegeven en over 3 weken krijgen we hem gewassen en van binnen gepoetst weer terug. De kamer was ook prima, gratis minibar en wifi, dat kennen ze in Holland nog niet. Stel je niet teveel voor van de minibar, wat water en een sapje maar toch een mooi gebaar.
Dag 1
Omdat we in de rij moesten staan waren we voor de zekerheid al om kwart voor negen op Zaventem, wat zien ik? 3 mensen voor ons. Dus zowat gelijk aan de beurt.hmmm, “probleem” zegt de mevrouw achter de kassa, er klopt iets niet met uw Esta registratie. Esta bevestiging erbij gepakt en wat blijkt? De een of andere nitwit bij United (of Gina) heeft het verkeerde paspoortnr aan mijn ticket gekoppeld, dan lukt het natuurlijk niet. Enfin, zo gepiept en door naar de douane, shit zeg, alweer zowat leeg, zo erdoorheen gefloept. Al vroeg aan boord geloodst met de hele kudde en 10 minuten voor vertrek denderden we al over de baan. Mooi op tijd de lucht in en een spurt getrokken naar Chicago, waar we zowat een uur eerder dan gepland aankwamen bij eenaangename 23 graden, de dag verliep dus voorspoedig. United gaat er prat op al jaren op rij de beste on-time performance te hebben, nou, ze lopen je nog net niet met een zweep op te jagen. In Chicago zette de trent van zondag zich door, bij de immigration was het ook zowat leeg, we waren er binnen 10 minuten al doorheen, de koffers kwamen ook als een van de eersten van de band rollen dus we waren meer dan tevreden. Even een snackje gehaald (dat vliegtuigvoer blijft echt niet te pruimen) en zo’n bakkie artificiële leut van Starbucks, de benen nog wat gestrekt en een uurtje of wat later het laatste stukje getackeld om uiteindelijk aan het einde van de middag in Denver te landen waar wij verwelekomd werden met een temperatuur van 33 graden. De koffers hadden we ook hier weer redelijk snel en binnen het uur waren we onderweg in onze huursloep voor deze vakantie. Je kunt boeken wat je wil, je krijgt toch altijd iets anders. Deze keer hadden ze Jeeps teveel en die konden onder het mom van ‘gratis upgrade’ meekrijgen. Mij best. Even gekeken maar zo’n echt Djiepie is toch ook kaal en achterhaald van binnen en buiten, er stonden ook nog 2 Kia’s, jaja, Koreaanse suv’ies, en die zagen er leuker uit. Dus zijn we deze trip onderweg in een Sportage V6 4wd, wel makkelijk om Pike’s Peak mee te bestormen volgende week.
We hebben ook de mascotte van Snuffelt mee op reis genomen dus die komt ook regelmatig op de plaatjes tevoorschijn de komende tijd.
Dag 2
Na een heerlijke nachtrust op tijd eruit om de Colorado onveilig te maken. Ontbijtje van de IHOP en je kunt er de hele dag tegenaan. Eerst maar eens kijken wie er de beste Labor Day deals heeft. Outdoor winkels als Bass Pro, Cabela’s en REI staan altijd op het lijstje. En ook deze keer heeft het magische woordje ‘sale’ zijn uitwerking weer niet gemist, er is weer iets aan onze vingers blijven plakken. De middag verbracht in lodo (lower downtown) Denver, lekker slenteren, terrasje pikken, bovendien was er ‘a taste of Colorado’ een soort preuvenemint of bufkes preuve maar dan voor 300.000 mensen, vol met activiteiten, kermis, optredens en heel veel eetkraampjes. Beregezellig en hartstikke druk. Aan het einde van de middag ons maar weer laten strikken voor happy hour en een lekker bordje verse vis. Nog een afzakkertje en wat voorbereidend werk voor de komende dagen als we de bergen ingaan en het was alweer tijd om de oogjes dicht te knijpen.
Dag 3
Na een licht ontbijt ons Koreaantje weer ingepakt en weg waren we, op weg naar het Noorden naar ons eerste National Park. Nog even een paar tussenstops gemaakt en ergens na de middag zijn we in Fort Collins aangekomen, ook zo’n leuk stadje in de bergen. Lekker geluncht en wat rondgewandeld, daarna door naar Estes Park, aan de ingang van het Rocky Mountains.
Onderweg zijn we ook nog even gestopt bij een camperdealer, tja, je weet het hè, we hebben zelf zo’n ding en dan moet je wel een beetje op de hoogte blijven. Het grote bord ‘indoor showroom’ langs de snelweg deed ons in de ankers gaan. En jawel hoor, een giga toko volgepropt met campertjes, hahaha, complete tourbussen zijn het; dus gelijk maar even een vergelijkend onderzoek uitgevoerd. We moeten bekennen dat onze busje volledig in het niet valt bij deze giganten. Zelfs doorgewinterde kampeerders hebben hier niet van terug. Complete woonkamers en slaapkamers, wasmachine/droger aan boord, als je de zijkanten uitschuift krijg je meer vierkante meters leefruimte dan menigeen thuis heeft, vanzelfsprekend met tegelvloer (geen zeiltje met motief of zo, nee, echte tegels!) en open haard maar ook met airco. Keukentje? Natuurlijk, maar dan wel compleet met granieten werkblad en dubbele spoelbak, inductiekookplaat, koelkast met dubbele deuren en ijsblokjesdispenser, magnetron en gewone oven. Natte cel? Tuurlijk, hebben we ook, maar dan met complete douchecabine, toilet en hem & haar wastafels. Sommige van deze kanjers hebben zelfs een extra toilet nog ergens aan boord. Slaapkamer? Natuurlijk met grote kleerkast en king size bed. Zit je buiten naast je campertje en wil je voetbal kijken? Kan hoor, klepje open en daar komt een tv tevoorschijn. Ook hadden ze nog wat caravans staan, ook die gaan van normale maten naar joekels met 3 assen en uitschuifzijkanten, plant ze achterop de pick-up truck en je bent vertrokken. Na een klein uurtje gieren van de lach over wat ze niet allemaal bedenken om die Amerikanen tevreden te houden zijn we maar weer doorgereden. Laat ons maar lekker met ons eigen zwarte busje in de rondte toeren, wij zijn meer dan tevreden, we hebben niet zoveel plaats maar kunnen alles wat je met zo’n grote ook kunt. Oh, mocht je een prijskaartje zoeken dan begin maar eens te werken met $150k - $200k.
Dag 4
Alweer op tijd eruit voor een pittige wandeling in de montagne, niet zo heel ver maar wel met een hoogteverschil van bijna 300 meter. Op 3000 meter merk je ineens dat je conditie toch niet helemaal perfect is voor deze omstandigheden, wij trappelen altijd op zeeniveau in de rondte. Wel geoefend hoor, maar toch merk je het. Prachtige omgeving, kijk maar naar de plaatjes. En snuffie was natuurlijk ook weer van de partij. Later in de middag om spierpijn te voorkomen nog een wandeling ondernomen rond een ander meertje, dit keer met een hoogteverschil van 6 meter, kijk, dat is een lekkere cooling down. En de avond verbrachten we aan de andere kant van de weg bij Smokin’ Dave’s BBQ & Taphouse, je raadt het al, de lange naam voor Mekka, hahaha. Een steak waar je mes doorheen valt, ribbetjes waar als je ertegen blaast het vlees vanaf valt, corn bread, puree (met schil, zoals het hoort), kolfje verse mais, bah wat afschuwelijk............lekkerrrrrrrrr!!! Drankje, hapje, drankje, drankje, drankje, hik, burp………………truste.
Dag 5
Hoezo vakantie? Alweer op tijd eruit om op pad te gaan, vandaag vertrokken we uit Estes Park om via Boulder naar Nederland te rijden, jazeker, Nederland Colorado, het lag toch zo’n beetje op de route dus maar even een pitstop gemaakt. Stelde niet veel voor, een bergdorpje met……uh…..een paar honderd inwoners. Snuffie staat wel weer prominent op de foto, het is even zoeken maar hij staat erop hoor, hij was vandaag gewoon in Nederland. Op weg ernaartoe kwamen we langs de bosbrand in Four Mile Canyon die al een week woedt rond Boulder, bijna 200 prachtige huizen in het bos ten prooi gevallen aan het vuur, zielig voor al die mensen die dakloos zijn geworden.
Na Nederland het laatste stuk over de Peak-to-Peak Highway gereden met zijn prachtige vergezichten, niet veel plaatjes getrokken, het is met een foto niet uit te drukken, het is zo groots en indrukwekkend, het is echt iets dat je met je eigen ogen moet zien.
En jawel hoor, daar sprong ie ineens op de snelweg!!!! Het magische bord ‘factory outlet stores’, voor ons natuurlijk reden om de zeilen te strijken en de ankers uit te gooien in Silverthorne, het was toch tijd voor de lunch. Een beetje rondgeneusd in de winkels die je van alles voor een prikkie aan proberen te smeren, helaas was aan ons vandaag niet veel te verdienen. En onze reis ging verder door de canyons en de Mountains richting Glenwood Springs waar wij ons inkwartierden in ‘the rinky dink motel’, een ietwat aftands motel aan de rand van de stad, gelukkig wel schoon en grote kamers. Bovendien staan er goeie recensies op Tripadvisor, de onmisbare recensiesite voor reizende mensen. De toko wordt gerund door een Poolse meneer uit Krakau die nooit slaapt, je komt hem 24 uur per dag wel een keer tegen ergens op het terrein. Maar de dag was nog niet compleet zonder een bezoek aan een originele diner, je kent ze wel van televisie, formica wat de klok slaat, goed geconserveerd personeel (drank & sigaretten), een dronkaard in een hoekje en aan de andere kant van de muur takkeherrie uit de kroeg. Doe maar een mandje troep uit de afgetapte olie, als het goed doorgebakken is loop je weinig risico, hahaha. Nee hoor, het was helemaal zo erg niet, het eten was goed te pruimen en het Coors van de tap was koud. Naast de ‘dainer’ vonden we een slijterij, tijd om de voorraad een beetje aan te vullen. Na een slaapmutsje op tijd in ons mandje gekropen want morgen is het weer vroeg dag, er staat weer een fikse wandeling op de lijst, dit keer naar Hanging Lake, een meertje ergens hoog in de bergen, het wordt dus weer een flinke kuitenbijter.
Dag 6
Oef, bij het krieken van de dag rammelde de wekker alweer, we moesten eruit om voordat het warm werd aan onze hike te beginnen! Duh, dus niet, geweldig zo’n snooze knop. We zijn tenslotte met vakantie en de wekker kan aan het gas. Uiteindelijk zijn we toch rond een uurtje of 7 opgestaan, voor sommigen is dat een normale tijd of zelfs laat, maar voor ons is het altijd midden in de nacht, en zeker op vakantie. Gelukkig vallen we ’s avonds redelijk bijtijds in ons mandje (that’s what happy hour does to you) en krijgen we goeie nachtrust.
Eerste feit van de dag: styropor (piepschuim) is poreus. Hadden we beter opgelet op school in de natuurkunde/scheikunde of whatever klas dan hadden we dat geweten. Het is eigenlijk de schuld van United Airlines, toen we nog 4 koffers mee mochten sjouwen ging de elektrische koelbox gewoon mee over de plas, nu is het behelpen met zo’n piepschuimen doos. Het ding lekt als een vergiet na een paar dagen, de hele vloer nat, Scheisse. Denk, denk, denk….hoe gaan we dit nu weer oplossen? Nieuwe box kopen elke 3 dagen? Nee, dat is het niet. Hmmm, waterdicht maken, dat is het. Zwembadverf erin dan maar? Nee, te duur. Weet je wat, we jatten gewoon een paar vuilniszakken en dan is het euvel verholpen. Klaar, weer wat geleerd. Dus we hebben nu een witte piepschuimen doos met zwarte plastic voering. Het werkt!! Alweer een budget oplossing, het wordt nog eens wat met ons. En om het effect van loslopend water zoveel mogelijk tegen te gaan maken we nu ook icepacks voor in de doos ipv er gewoon een zak ijs overheen te gooien.
Volgende stap: een licht ontbijtje van toast en cornflakes en een emmer melk, douchen, hiking gear aan en dwa (de weg af, Limburgse uitdrukking). Op naar Hanging Lake. Van de parkeerplaats was het een paar honderd meter aangenaam wandelen over een geplaveid voetpad naar de start. Daar staat vervolgens op een infobord ‘this hike is difficult’ en dat was beslist het understatement van de dag. Het blijkt een klimpartij te zijn van 2km met een hoogteverschil van dik 300 meter, enkele reis, op zich niet zo’n probleem ware het niet dat je dus voor het grootste gedeelte gewoon over de rotsen en keien moet klauteren om boven te komen, de volgende moeilijkheidsgraad is volgens mij met een harnas, touwen en pikhouwelen jezelf naar boven te takelen. Daar gingen ze dus, de poldertrappelaars, na 50 meter al tierend en vloekend de klim verwensend maar absoluut niet van plan om het op te geven, het stond tenslotte op onze ‘to do list’. Na 53 adempauzes eindelijk boven geraakt, daar lag ie dan, de plons. Adembenemend mooi zullen we maar zeggen, de klim meer dan de moeite waard. Gelukkig was Snuffie ook weer van de partij dus die kon mooi op de gevoelige digitale plaat vastgelegd worden. De natuur is prachtig, de uitzichten wederom indrukwekkend. Na dit alles in ons en onze shock/water/idiot-proof camera opgenomen te hebben gingen we op zoek naar de lift, roltrap, kabelbaan, heli of abseilplek om weer beneden te komen, helaas, niets van dat alles, dezelfde weg terug, alweer Scheisse. En dan denk je ‘ach, naar beneden zal het wel meevallen’, helaas, nu komt de rest van je spieren aan de beurt om de klappen op te vangen als je naar beneden klautert. Minder pauzes (2), dat wel, maar de tocht is een afstraffing voor (Boeddha)lijf en leden. Na een uurtje of wat beneden aangekomen hebben we net als de paus die mooie vlakke betonnen platen gekust en zijn met een voldaan gevoel naar onze Koreaanse ragbak gestrompeld. Een frisje en een reep, daarna terug naar de bewoonde wereld met als enige doel de verbruikte energie zo snel mogelijk weer terug te krijgen. Steak, ribbetjes en bier natuurlijk, joepie!! Happy hour is geweldig!! Na het eten nog even een afsteker naar de Walmart, die ligt direct achter ons motelletje, zakjes gehaald om icepacks te maken, we nemen geen risico meer, morgen gaan we steeds verder richting westen en woestijn. De avond in traditionele ‘weekbesprekingstijl’ afgesloten met een drankje en met gevoel van accomplishment in ons mandje gevallen. Mocht je bovenstaand relaas met een vaatje zout willen nemen dan dagen we je uit om het zelf maar eens te lopen: Hanging Lake, Colorado, USA. Truste knuffels, tot morgen.
Tja, en toen werd het een paar dagen stil. Je gelooft het nooit, maar door de drukte komen we niet aan posten toe, snap je dat nu nog? Hoezo vakantie? Maar we zijn weer terug, in full force!!
Dag 7
We zijn nu een weekje op pad, het is dan ook alweer een weekje geleden dat we onze harige vlekje en bruintje op hun vakantie adres gedropt hebben, we missen ze natuurlijk elke dag, op reis niet zo heel erg want dat zou een straf voor ze zijn maar tijdens de wandelingen des te meer, wat zouden zij plezier hebben hier in de wildernis. Helaas zijn honden op veel hiking trails niet toegelaten, dus ze missen uiteindelijk niks. En we weten dat ze het bij Clara reuze naar hun zin hebben.
Na een comateuze nachtrust was het tijd om de auto weer vol te laden met onze spulletjes en ons verder westwaarts te begeven, op weg naar Utah met zijn prachtige bezienswaardigheden. Met een continental breakfast van het shabby motel achter de kiezen de Interstate weer op richting westen. In Grand Junction een stop gemaakt om te tanken en de inwendige mens te versterken, wat schetst onze verbazing>? Alweer zo’n groot bord langs de snelweg, Cabela’s, stond niet op de lijst maar natuurlijk gaan we daarvoor vol in de remmen. Een van onze favoriete outdoorwinkels. Ff rondneuzen dus, helaas was er niet veel van onze gading bij dus we waren al snel weer onderweg. Vanuit de bergen waar de temperatuur van koud tot aangenaam loopt verlieten we een omgeving die redelijk groen was om ons naar de dorre woestijn te begeven. Heeft natuurlijk ook zijn charmes met zijn rooie gesteente en vergezichten. En snuffie natuurlijk, die trok aan de handrem en vond dat het tijd was om een plaatje te schieten. Kijk even naar die ene foto, als je nu niet helemaal zeker weet wat je allemaal op vakantie moet meenemen in je camper doe het dan zo, auto erachter, motor daar weer bovenop en ook nog een setje fietsen aan je camper, zo kun je niet meer stuk. Best wel een beetje dwaas die Yankees.
Ergens in de middag bereikten we Moab in Utah, een bergstadje dat als uitvalsbasis dient voor allerlei sporters, fietsers, bergbeklimmers, wandelaars, survivalaars, er is voor elk wat wils. Wij trokken nog een spurt naar de Canyonlands om van prachtige vergezichten te genieten. ’s Avonds hebben wij wederom een hapje en een drankje genuttigd, dit keer in de lokale brouwerij annex restaurant. Niet te zwaar getafeld want morgen is het vroeg dag. Alleen wel een aantal (te veel eigenlijk) grote pinten van verschillende alcoholische consistenties naar binnen gewerkt, moed ingedronken zeg maar, hahaha. En daarna geslapen als een beer in winterslaap.
Dag 8
Oef, wat een ellende, nu weten we weer wat voor dag en dauw opstaan betekent, we waren al voordat het licht werd uit de veren om ons voor te bereiden op het Arches park, je moet er op tijd bij zijn, zo rond een uurtje of 7 moet je boven zijn want na 10 uur schiet de temperatuur ineens weer zo het 30 en 35 graden streepje op de thermometer voorbij. Als je wil voelen hoe warm het dan hier in de woestijn wordt op de rode steen warm dan je oven voor op 50 graden en steek je hoofd er een halve minuut in, dan weet hoe wij ons de hele dag voelen. Je bent dan ook niet voor niets verplicht om per persoon minstens 4 liter water per dag bij je te hebben als je gaat hiken. En dat gingen wij natuurlijk ook weer. Eerst een korte, makkelijke van een paar kilometer, daarna sprong het beruchte bordje ‘primitive trail, this hike is difficult’ weer uit de struiken. Maar wij laten ons niet kennen, we hebben de dag ervoor over rotsen moeten klauteren om boven te komen dus hoe veel zwaarder kan het nog worden? Fout!! Het kan nog zwaarder. Je kunt hier niet eens meer voetstappen zien van je voorganger, er ligt een berg voor je, zie maar hoe je boven komt, en zie dan maar weer hoe je beneden komt. Maar nogmaals, wij laten ons niet kennen en willen de mooiste plekjes zien. Na een uurtje of 6 klauteren en stommelen, bijna strompelen, waren wij nog slechts brakke schimmen van onszelf en we waren o zo blij dat we weer op de parking waren. Hop in de auto en de berg af, terug naar het dorp, ontbijt en lunch inhalen. Een echte insider tip gevolgd en Milt’s Diner opgezocht, helemaal weg van het centrum en hoofdzakelijk bezocht door lokaaltjes. Alle verbruikte energie weer terug erin gepropt, een ordinaire hamburger wordt een waar feestmaal als je honger hebt, en verdorie, het smaakte voortreffelijk. Daarna terug naar ons motelletje getrokken om een uurtje bij te slapen want aan het einde van de middag moesten we weer terug om nog 2 korte hikes te doen en plaatjes voor ons (en jullie natuurlijk) te trekken. De spieren protesteerden al behoorlijk maar doorbijten was het motto. Maar het was meer dan de moeite waard, dat gesteente in de ondergaande zon is werkelijk prachtig. Na onder de laatste arch te zijn doorgewandeld zijn we de laatste uitdaging aangegaan, terug naar de parking via wederom een primitive trail, eitje, makkie, totdat je het omgewoelde zand van de kudde mensen die je voor is geweest weer kwijtraakt op de rotsen en via een hele lange omweg uiteindelijk vlak voor zonsondergang het spoor weer op te pikken en nog net op tijd onze auto terug te vinden. De mensen die ons kennen weten dat een en ander natuurlijk gepaard ging met enorme portie gekanker, gevloek en getier, de een dat ie de weg weer kwijt was, de ander dat die ene de weg kwijt was. Tja, een goeie indiaan zal ik wel nooit worden. Eenmaal terug in het hotel het zand en stof afgespoeld en volledig gebroken in ons mandje gevallen om in een diepe slaap te verzinken die midden in de nacht ‘slechts’ werd onderbroken door plotselinge aanvallen van kramp en spierpijn. Hahaha, not funny op dat moment, een dag erna wel weer.
Dag 9
Auwa auwa auwa, spierpijn, we lopen als eenden, gelukkig zitten we vandaag weer een dikke 400 km in de auto op weg naar onze volgende bestemming. Na een licht ontbijtje van sinasappelsap, een paar donuts, melk en yoghurt zwaaiden we dag met het handje naar de Arches, we gaan op pad naar Bryce Canyon, ook een van die geweldige natuurfenomenen van Amerika. De route leidde ons van Moab via Hanksville naar Tropic over een van de meest speciale Highways van het land, nummer 12, die bracht ons via de prachtige landschappen van Capitol Reef National Park en de Grand Escalante Stairway weer naar meer dan 3000 meter hoogte en ook weer naar beneden, prachtig, geweldig, indrukwekkend, groots, gigantisch, adembenemend. Aan het einde van de middag was daar de aankomst in wereldstad Tropic, 283 inwoners, een benzinepomp annex supermarkt en 2 eettenten, dat was het. Een pizza erin gemept, de laatste restjes uit de drankvoorraad gewrongen en maar op tijd onder de dekens gekropen want morgen, jawel, daar heb je hem weer, morgen gaan we hiken in Bryce Canyon, weer zo’n killer voor je spieren, lekkerrrr!!! Op de bijgaande plaatjes proberen we jullie natuurlijk weer een indruk te geven van al het moois, maar de enige manier om het te kunnen bevatten is om het zelf te komen bekijken.
Dag 10
Je kent het schema inmiddels, op tijd eruit om de dag aan te vallen. Het beetje wazige B&B waar wij ons tentenkamp hadden opgeslagen serveerde wel een lekker ontbijt en het hok zat vol met kakelende Yankees die over van alles en nog wat zaten te liegen. Tot overmaat van ramp werd luid verkondigd dat wij from Holland waren en het volume nam alleen maar toe. Wil je rustig genieten van je toast en je eitje, krijg je geen hap naar binnen omdat iedereen tegelijk vragen aan het afvuren is. Boehoehoe, dan verlang je naar de anonimiteit van een hotel of een motel. Ach, de mensen bedoelen het goed.
Na het ontbijt de Koreaanse ragbak weer volgepropt en weg waren we, alweer vanuit het dal de berg op tot dik 9000 voet, zo’n 3km weer. Gelijk doorgebanjerd naar de top om van daaruit terug te werken. Boven een lekkere trail van een paar km gedaan zonder al te veel verval, lekker om de spieren weer op te warmen. Bryce Canyon is meer dan spectaculair, wat gigantisch mooi. Daarna via een aantal panoramische stops langzaam naar beneden te sukkelen. Inmiddels was het alweer een flink stuk na de middag en natuurlijk pik je dan ergens even een lunch. Na de lunch wilden we terug maar er stond een gigantische file ivm een bosbrandje, dus we zijn maar weer de berg afgesjeesd om ons aan te melden bij onze volgende slaapplaats, wederom een B&B, pittoresk gelegen op een heuveltje. We werden hartelijk verwelkomd en onze kamer gewezen met uitzicht op de bergen en in de avond op Saturnus, duh, wtf?
Om ons plan af te kunnen maken zijn we weer terug de berg op gereden om nog een trail mee te pikken naar de Queens Garden. Wij zijn niet meer onder de indruk van bordjes die je vertellen dat je goed moet opletten, vallende stenen, losse rotsen, niet te dicht op de rand gaan staan, goeie schoenen dragen en nog ontelbare waarschuwingen, wij zijn inmiddels oude rotten. En dus ging het over de gravel bergafwaarts richting de bodem van de canyon, prachtig en zeker de moeite waard. Rond een uurtje of half zeven was het echter hoog tijd om weer naar boven te klimmen om voor zonsondergang uit de canyon te zijn, kom je in het pikkedonker daar vast te zitten dan ben je genaaid en wordt het een koude nacht. Ze hebben er geen straatlantaarns en wij hadden geen zaklamp bij ons. Alles verliep naar wens en in een vloek en een zucht waren we weer boven. Jaja, geloof je het zelf? We waren wel op tijd terug voor de zon achter de bergen verdween maar het te overwinnen verval was weer zo’n dikke 200 meter dus ik hoef je niet te vertellen hoe onze spieren er weer aan toe waren. Meer dan voldaan na een geweldige dag buiten na het avondeten nog even op de porch gezeten, toen het donker werd kwam de sterrenhemel in zicht, en sterrenhemel zoals je die alleen in oude westerns ziet, miljoenen sterren in een inktzwarte lucht, waanzinnig mooi. En Saturnus natuurlijk, die in de verte aan de hemel staat.
We hebben vandaag zo’n 300 plaatjes getrokken, we gaan ze natuurlijk niet allemaal posten maar ze zijn allemaal anders, vanuit elke hoek krijg je een ander uitzicht en naarmate de dag vordert en de zon anders op de rotsen schijnt krijg je telkens weer een nieuw panorama te zien.
Dag 11
Na een goede nachtrust in het pikkedonker waren we er (alweer) op tijd uit om ons ontbijtje te genieten buiten op de veranda/balkon/deck, weet ik hoe je zoiets noemt, het loopt zowat rond het huis. David serveerde een perfect gemixed ontbijtje van spek, omelet, wafel met aardbei uit eigen tuin, meloen, verse jus en een groot glas melk. Na het ontbijt was het tijd om ons ootootje weer vol te proppen en de aftocht te blazen. We pakken steeds minder in, hahaha, we goooien gewoon alles achterin, we zien wel als we weer moeten inpakken om naar huis te gaan. Hahaha, de auto is ons koffer geworden.
Om onze spieren niet te laten vergeten waarom we hier zijn hebben we een paar kilometer verderop maar weer onze stokken gepakt om een kleine hike te doen, lekker!! Na de hike moesten we verder naar Zion Canyon, je hebt er beslist wel eens van gehoord. Oh ja, wil je voelen hoe lekker warm Utah momenteel is, warm dan je oven vandaag even op tot 75 graden en steek je hoofd er een minuut in. En zo was het ook toen we een uurtje of anderhalf later in Zion aankwamen, de zon vol ‘op de patsj’, tijd om onze lullo hoedjes maar weer op te zetten. Je kunt je niet voorstellen hoe blij we zijn met onze uv-beschermende kleren en omni-shade toestand, het houdt de warmte op de een of andere manier tegen. Neem niet weg dat we toch ruzie maken over dat ene blaadje aan de boom of struik dat schaduw werpt, wie o wie kruipt eronder? De luchttemperatuur is 36 graden Celsius, als je dan op de canyon stenen staat in de volle zon dan is het al gauw de 40 graden voorbij. Ruim! Enfin, met de shuttle helemaal omhoog en een nieuwe hike ondernomen naar de riverwalk, een eitje voor amateurs, zelfs voor rolstoelers toegankelijk. Aan het einde van de riverwalk kun je door naar de narrows, dan ga je echt de wildernis in,we hebben mensen terug zien komen, van die echter survival acrobaten met een rugzak een een slaapmatje, zij liever dan wij, wij zijn al trots op alles wat we presteren. Misschien een uitdaging voor volgende reizen? Katmandu?
Na de makkelijke hike de 60km weer terug gevochten door de bergen naar Kanab (Keejnep), een hartstikke leuk dorpje met alles in 60er jaren stijl, ouderwetse neonreclames, het lijkt wel of je in het oude Las Vegas bent. Ons motel is er ook eentje in die stijl, maar bijzonder luxueus, we hebben een woonkamer en 2 slaapkamers, 2 tv’s, een keuken en een badkamer, het is gewoon een suite, gezellie!!
Hmm, daar zit je dan aan het begin van de avond, all dressed up and no place to go. Tijd om de schlepptop aan te zwengelen en eindelijk wat van die plaatjes op het net te lanceren. Een en ander moet natuurlijk gepaard gaan met een drankje, helaas, zoals jullie eerder konden lezen hebben we een dag of wat geleden de laatste druppels alcohol opgebruikt. En we zitten in Utah, land van de Mormonen waar alcoholische versnaperingen uit den boze zijn. Tegen beter weten in toch even een spurt getrokken naar de supermarkt, dan maar bier. Ook een teleurstelling, bier is hier 3%, dat schiet niet op natuurlijk, en Gina drinkt alleen maar Billie’s. Met de rest van onze boodschappen aan de kassa aangekomen de mevrouw stiekem gevraagd of er ergens nog iets te scoren was………………………..zekers te weten!!! We zitten op slechts 3 mijltjes van de grens met Arizona, direct na de grens ligt een tokootje en een paar mijltjes verderop nog eentje. Jippie!!! Raggen met die Koreaan, nee hoor, we zijn geen zuipschuiten maar het is net als met alles, als je het niet kunt krijgen wil je het extra graag hebben. Dus rammelen met die bak, en jawel hoor, direct na het bord Arizona schijnt daar een rood neon bord ‘liquor store’. Niet lang ouwe takkebossen, in de ankers en naar binnen. Hmm, rare geur hier………wat een teringzooi, lege dozen, restanten eten, een ouwe oma die niet eens op kan staan, een paar katten die overal schijten en zeiken (vandaar de geur), maar er staat drank op de plank, een knapperd die ons nu nog weg kan krijgen. We vragen naar wat we zoeken, tevergeefs wachtend tot opoe beweegt, jammer dan, ze wijst en ik mag zelf achter de toonbank lopen om het te pakken, moest wel beloven haar eten niet om te gooien, brrrr, stond er al een aantal uren te vergaan. Nou ja, lopen, klauteren lijkt het eerder op, het is moeilijker dan de hikes van de afgelopen dagen om over en door de smurrie van oud papier, lege dozen, katten, en opoe heen te baggeren. Tot overmaat van ramp trap ik ook nog op een lege plastic zak en het lijkt of er iemand geschoten heeft. Opoe kukelt zowat met een hartverzakking uit haar schommelstoel, Gina met de handen omhoog en ik met idee dat ik op een landmijn ben gestapt. Uiteindelijk de flessen van de plank getrokken, een handvol contant geld op de toonbank, hahaha, die was niet eens te zien……in oma’s kleffe hand gedrukt en als Carl Lewis en Ben Johnson richting deur gevlucht, in de auto gesprongen en vol gas weer de grens naar Utah over gestoken. Terug in onze veilige motelkamer gelijk de drankflessen ontsmet en onszelf ook, kleren uit en in een afgesloten plastic zak, klaar voor de kookwas, wij onder de douche gesprongen en pas daarna was het tijd voor een versnapering. Je begrijpt dat er van die 0.7 liter rum niet veel over was tegen middernacht, de binnenkant moest ook serieus ontsmet worden. Wat een belevenis, misschien ga ik morgen terug in een radio actief pak en trek er een paar plaatjes. Als we dit over een paar jaar nog eens terug lezen krijgen we waarschijnlijk nog steeds spontaan jeuk. Geloof me, je weet dat ik dingen best wel sappig uit de doeken kan doen, maar van het bovenstaande is geen woord gelogen! Hebben wij dat weer. Wat verlang je op zo’n momenten naar een all-inclusive tripje naar Turkije of Spanje.
Dag 12
Ahhh, een rustige dag in Utah, in de ochtend weer een tripje ondernomen naar Zion om en paar wandelingen te maken, heerlijk relaxed een aantal kilometers trappelen, alleen bij de laatste liepen we toch op momenten wat lang in het zonnetje en het was warm warm warm, heel warm!! Daarna weer terug naar Kanab met een stop bij Best Friends, een opvangcentrum voor huis- en boerderijdieren, gevestigd op een grondstuk van 486 hectare met ongeveer 1800 dieren in opvang. Het is een non-profit organisatie die het hele land bestrijkt. Dieren mogen daar oud worden zonder bang te hoeven zijn voor euthanasie, ook worden er altijd weer dieren geadopteerd en vinden een nieuw thuis ergens in het land. Een hele goeie organisatie, we hebben dan ook een duit in het sponsorzakje gedaan door wat artikeltjes te kopen, van de opbrengst is een gedeelte voor de dieren bestemd. Ook hadden ze een prachtig dierenkerkhof, heel indrukwekkend. Aan de ingang staat een prachtig gedicht:
Don’t weep for me
Do not stand at my grave and weep
I am not there
I do not sleep
I am a thousand winds that blow
I am the diamond glints on snow
I am the sunlight on ripened grain
I am the gentle autumn rain
When you awaken in the mornings hush
I am the swift uplifting rush of quiet
Birds in circled flight
I am the soft star that shines at night
Do not stand by my grave and cry
I am not there
I did not die
~anon
Iedere dierenvriend die ooit een geliefd huisdier heeft verloren zal het bovenstaande naar waarde weten in te schatten.
Aan het einde van de middag zijn we op zoek gegaan naar iets warms om te eten, de keuze viel vandaag op vis in wederom een lokale diner met goede recensies, niks speciaals maar gewoon een snelle en goede maaltijd. Na een avondwandeling door het dorpje zijn we weer op tijd onder de wol gekropen, vrijdag liggen er weer de nodige kilometers voor ons en we moeten toch alle drie goed uitgerust zijn nietwaar? Ja, Snuffie ook.
Dag 13
Ah, vrijdag, een redelijk volle kalender, maar we hebben alles omgegooid. Na het uitchecken zijn we toch nog even terug gereden naar Best Friends om even rond te neuzen. Helaas waren alle rondleidingen al vol tot in de middag en daar hadden we geen tijd voor. We zijn wel nog even naar het prachtige kerkhof gereden om even te kijken en wat plaatjes te trekken en hebben daar even een time out genomen, het is een plaats van serene rust, vol met ‘bomen’ met windgongen, plekjes om te zitten met je herinneringen. De onze gingen natuurlijk uit naar onze kleine Tjeuke waar we vorig jaar afscheid van namen. Als we hadden geweten dat hier zo’n prachtige plek was had hij hier zijn laatste rustplaats gekregen. Na een poosje met onze gedachten boven op de berg gezeten te hebben zijn we weer teruggekeerd naar ons schema en hebben we Kanab achter ons gelaten, met een notitie om er beslist terug te keren. We zijn wel lid geworden en steunen de organisatie van dit practige project. Donaties zijn altijd welkom (hint), www.bestfriends.org
Onze volgende stop was eigenlijk Antelope Canyon maar door tijdgebrek is ook dit op de lijst voor volgende keer terecht gekomen, jammer maar het is niet anders. En we hebben absoluut geen spijt van onze beslissing om de dag anders in te delen.
En dus ging de reis verder via het grote niks en Lake Powell, een stuwmeer bij Page, Arizona, richting Monument Valley, beroemd uit de westerns uit de vorige eeuw, als je toch in de buurt bent moet je dat maar in één keer meenemen. Aangekomen in het Navajo park blijkt dat het eigenlijk alleen maar een grote, gore rip off is, je betaalt 5 pop per persoon om iets in de verte te zien dat buiten het park staat. Dus de Hollanders zijn genept vandaag. Daar krijgt de Navajo Chief nog wel een mailtje over! In het park kun je over een ‘niet geasfalteerde weg’ een beetje door de prairie langs de rotsen toeren, helaas is het gewoon een rotspad zoals we die al dagen lopen, met een auto al helemaal bijzonder slecht begaanbaar. Eigenlijk meer iets om te paard te doen, of nog beter, een hovercraft. Maar nee hoor, vooral de toeristen uit de hele wereld met hun gewone auto’s en zelfs campers ketsen daar gewoon in de rondte, ook al staat er duidelijk dat het pad eigenlijk alleen met een off-roader begaanbaar is . Nou, geloof me, we hebben onze soft-roader een aantal kilometers zand en rotsen laten vreten maar hebben de handdoek geworpen, het was niet te doen. Misschien is het iets voor de Landrover Defender Club maar niet voor de gehuurde Kia club. We hebben zelf een vette 4-wheel drive gehad en zijn beslist niet bang als het asfalt ophoudt maar voor dit kleine ootootje was het echt te veel van het goede.
Dus tegen het einde van de middag maar weer onze volgende kampeerplek opgezocht, een motel in alweer een wereldstad, genaamd Mexican Hat. 3 motels en een tankstation, en her en der nog een caravan met een verdwaalde Indiaan (oh nee, die verdwalen nooit). 2 van de motels hebben een restaurant dus het dichtstbijzijnde zijn we naartoe gewandeld, hahaha, niks is inderdaad ver in dit dorp. Kokkie deed aan Texas-style-cooking, een groot rooster dat boven een open houtvuur heen en weer geschommeld wordt met vlees erop. Wonderbaarlijk dat het niet zwart maar gaar wordt ook nog smaakte ook. Daarna nog even bij de Shell naar binnen gewandeld en een sixpack gescoord, voor de rest was er toch niks te beleven in deze negorij. Terug naar onze houten huisje, een drankje, teevee aan (satelliet, dat dan weer wel) en geprobeerd internet aan te zwengelen, een hele opgave, die uiteindelijk mislukt is.
Nog een aantal overpeinzingen van de afgelopen tijd:
• Fietsers, je ziet ze hier in de bergen bijzonder veel, kuddes maar ook eenlingen die met volle bepakking de kilometers trekken, bergje op en bergje af. Knap hoor, petje af. Aan de andere kant vind ik ze volkomen maf om zoiets te ondernemen.
• Westfalia campertjes, kleintjes, pop-tops zoals wij er ook een hebben, de hele dag rijden ze je hier in VW uitmonstering voor de voeten, T1, T2, T3 & T4, we zien ze elke dag. Eigenlijk tegenstrijdig met die giganten van campers die je hier vooral ziet.
• Ver kijken, je kunt hier ontzettend ver kijken, op heldere dagen kun je bijna 200km ver kijken, dat zou betekenen dat ik vanuit Limburg Amsterdam zou kunnen zien liggen, apart, heel apart.
• Harley Klapperson, hele hordes knetteren hier door het landschap, ik vraag me af waarom deze mensen iedereen hun hobby opdwingen, raar volk hoor, bij ons krijg je gelijk een bekeuring al s je geen uitlaten op je motor hebt, hier gaat het erom wie het meest geluid kan produceren, en dan het liefste in groepen van 10 of meer. En dat rammelt dan door de bergen en parken, het weinige dierenvolk dat er al aanwezig is verkast natuurlijk gelijk nog dieper het bos in.
• Wist je dat het diepste punt van Bryce het hoogste punt van Zion is? En het diepste punt van de Zion het hoogste punt van de Grand Canyon is? Een echt Cliff Clavin weetje. Zo, zoek nu maar weer op wie Cliffy is.
Zo, de sixpack is nu een zeropack, tijd om een dutje te doen, tot morgen.
Dag 14
Wat denk je? Om een uurtje of half 8, we waren gelukkig toch al wakker, ontplofte de wereld, alweer een kudde Duitse Harley bikers blies de aftocht, het lijkt dan wel of er een gigantisch onweer boven je hangt. Ach, we waren toch al wakker en maakten onszelf ook op om de prairie, pampa, stenen wereld, platte woestijn, bijzonder hete omgeving en nog wat verwensingen achter ons te laten en koelere contreien op te zoeken. Eerst op zoek naar een emmertje benzine voor onze Koreaanse vriend, dit vonden we in Bluff, Utah, normaal gewoon een stipje op een streep asfalt, dit weekend echter het middelpunt van de Navajo wereld, de Utah Navajo Ahoohai Days, de jaarlijkse fair (kermis in het groot) en rodeo, alle reservaten waren leeggelopen om zich hier te verzamelen. Duizenden Navajos komen hiernaartoe. Helaas hadden wij weer geen tijd om te blijven en het schouwspel gade te slaan. Wel bijzonder apart om iedereen om je heen te horen brabbelen in een taal waar geen touw aan vast te knopen is, niet zoals Limburgs voor Randstedelingen maar meer als Fins, er zitten echt geen aanknopingspunten in. Enfin, met de tank van onze rooie vriend, hahaha, rare vergelijking met al die indianen om je heen, weer wat bijgevuld baanden we ons een weg over de ouderwetse highways richting Four Corners, de enige plek in dit gigantische land waar 4 staten daadwerekelijk aan elkaar grenzen, Utah, Arizona, Colorado en New Mexico. Plaatje getrokken en weg waren we weer, weg uit de leegte van de woestijn (bovendien was de inkom wederom 3 pop per persoon maar deze Hollanders zijn niet gek), op naar de bergen, op naar de 3000+ meter boven zeeniveau. Kiaatje was blij weer terug te zijn in zijn thuisstaat Colorado en trok ons zonder tegensputteren gelijk weer de montagne in/op via het oude cowboystadje Durango en het zilvermijnstadje Silverton naar Ouray (Oeree), ook bekend als het ‘Switzerland of America’, een pittoreske toeristenval en ski mekka in de Rockies. Hier hebben wij ons ingekwartierd voor het weekend, een aangename plek om te relaxen, dat hebben we verdiend! Na Utah waar geen drup te krijgen is (=gelogen maar het klinkt goed, haha) was het een geruststelling om overal bordjes ‘liquor store’ te zien. Neehee, we zijn geen zuiplappen maar zoals ik zal eerder zei is het lullig als je iets wil hebben en je kunt het niet krijgen, duh.
Na een overheerlijke steakmaaltijd hebben we het dorpie nog even verkend en hebben daarna de noodzakelijke was gedaan, dat krijg je als je volgens het travel light principe reist. En het is ook nog leuk ook, we wennen er al goed aan. Je gaat lekker naar de laundromat en doet je was voor 1 dollar, jazeker, 1 miezerige dollar voor de was, en dan nog 50 cent voor de droger, binnen 3 kwartier sta je weer buiten met je schone was. Aangezien onze drankvoorraad weer is aangevuld hebben we een slaapmutsje genomen, en nog een , en nog een………truste knuffels!!
Dag 15
Ja hoor, daar heb je het weer, bear country, je mag niks buiten laten staan of je hordeur of raam open laten staan, dan loop je kans dat je wordt besnuffeld door zo’n grote harige beer op zoek naar een snekkie. Ik lig aan het raam dus het was een slaapje met één oog open, hahaha. Nee hoor, mijn vriendje Ron (Bacardi) en ik hebben prima geslapen, en Gina en haar vriendje Billy (Bailey's) ook, hahaha. En zoals elke keer als wij in de buurt zijn staan de beren met ingetrokken buik achter de bomen en bellen naar elkaar als we langs zijn dat de toeristen weg zijn.
Na een overheerlijk zondags ontbijt hebben we de eerste hike van de dag ondernomen langs de rivier, lekker makkelijk maar het zonnetje stak al behoorlijk. Na een uurtje of 2 terug en even uitgepuft, daarna weer naar de downtown getokkeld en er een na wat rondslenteren een lekkere lunch gescoord. De rest van de middag lekker op ons eigen terrasje gezeten aan de rivier, wat gedronken, beetje gelezen, lekkere zondagmiddag. Tegen een uur of 5 nog een laatste hike ondernomen de canyon en de waterval, natuurlijk weer een beetje klimmen en klauteren maar het ging prima. In de avond nog een kleinigheidje en een paar drankjes verstouwd en ons opgemaakt voor de volgende ronde, morgen verkassen we weer verder naar het oosten en steeds verder terug naar de bewoonde wereld en grote steden, aan de ene kant jammer maar aan de andere kant toch ook weer lekker, het heeft allemaal zijn charmes. Maar na een paar weken in de boonies gezeten te hebben is het ook wel weer eens lekker om langs een Mall te rijden.
Oh ja, en Snuffie is na Nederland in USA nu ineens weer in het Zwitserland van USA gesignaleerd, bereisd beertje is het aan het worden. En een gedeelte van onze plaatjes van New Mexico zijn spoorloos van de digitale snelweg afgeschoten, niet meer terug te vinden, jammer. En voor degenen die niet begrijpen waarom die Amerikaanse woonwijken en dorpen na de eerste de beste windvlaag van de kaart verdwijnen, hier ook een paar plaatjes van een huis in wording, het is gewoon een houten doos van latjes en board, geen wonder dat er niks van over blijft.
Dag 16&17
We hebben inmiddels het lieflijke Ouray in de San Juan Mountains achter ons gelaten en hebben ons verder oostwaarts begeven, langzaam terug richting Limburg, met nog een paar tussenstops natuurlijk. Na wederom een heerlijke nacht in de bergen op onze Cloud 9 matrassen, natuurlijk de een of andere Amerikaanse specialiteit, ze slapen prima, zeker na een onderonsje met onze trouwe vrienden B&B (Bacardi&Bailey’s). Na een heerlijk ontbijtje was het tijd om de klep van onze onze Koreaanse vriend weer open te zetten en met een geleende sneeuwschop, ze hebben er toch genoeg want er valt 2 meter sneeuw in de winter, onze spulletjes achterin te scheppen en de 3km hoge bergen achter ons te laten op weg naar lager gelegen gebieden, op zoek naar groener gras in de vallei zullen we maar zeggen. We nemen het ervan de laatste dagen, doen het rustig aan en genieten van de grootsheid om ons heen. Via Montrose, een heel welkome afwisseling, we gingen van de boonies naar de beschaving met winkels en winkels en winkels, leidde de route ons naar de Black Canyon of the Gunnison, het zag er vanuit het dal uit als ‘just another national park’, maar bleek uiteindelijk een prachtige canyon te zijn, we zijn van boven helemaal via een ultiem aantal haarspeldbochten naar de bodem gegaan om daar een verdiende time-out te nemen.
Onze route bracht ons vervolgens door Gunnison naar Salida, beide zijn prachtige stadjes uit het oude wilde westen. In Salida (Salaaida) werden we verwacht in een B&B, nee, dit keer weer een echte bed and breakfast, The Tudor Rose, gelegen op een prachtig landgoed op een berg net buiten Salida. Het ligt op 37 acres, genoeg om een hike/trail uit te zetten van bijna een mijl, heel apart. Na een nacht in volledige stilte (we kennen het van Oostenrijk, om bang van te worden zo stil is het) aangeschoven aan het ontbijt, gelukkig was het niet zo rumoerig als in Tropic, een klein groepje genieters zoals wij die aan paar dagen op pad waren, 2 gepensioneerde doktoren en de manager van een kerk (??), gezellie. Na het ontbijt zijn we nog even naar het oude stadscentrum gegaan om wat rond te neuzen voordat we verder moesten richting Colorado Springs. We kwamen via de montagne langs Fort Carson, een giga legerbasis bij Cheyenne Mountain waar Norad gevestigd is, het (vroeger geheime) militaire bolwerk bijna een kilometer diep verscholen in het hardste gesteente van de Rocky Mountains, het stamt nog uit de koude oorlog. Kilometers reden we langs het hekwerk van de basis waar alle takken van defensie zijn vertegenwoordigd. Zal wel regelmatig matten zijn in de kroeg als ze elkaar tegenkomen, hahaha, ik weet nog dat ik ooit een blauwe maandag bij de marine was en de andere takken van de strijdmacht niet geliefd waren, shit, zelfs mariniers hielden we niet van, hahaha.
Enfin, we hebben ons inmiddels alweer ingekwartierd in onze favoriete hotelketen en na de komende nachten krijgen we gratis upgrades naar suites omdat we dan ‘gold’ status hebben bereikt. Zoals gezegd, de laatste dagen nemen we het ervan en doen we het rustig aan, we zijn druk aan het speculeren hoeveel plaats we nog in de koffers hebben voor boodschappen, niet veel maar misschien is er toch nog wat plaats voor een aantal dingetjes.
Plaatjes? Die hebben we steeds minder, de oehs en aah’s zijn eigenlijk voorbij, we zijn weer terug in de bewoonde wereld, het wordt voor jullie dus weer wachten tot volgend jaar als we naar Alaska gaan, jaja, dat staat inmiddels ook alweer vast. Wellicht dat we dan zelf eindelijk na jaren een plaatje kunnen trekken van een Grizzlybeer als hij zijn zalmpje uit de rivier vist en oppeuzelt.
Dag 18
Op pad naar de The Garden of the Gods, net buiten Colorado Springs, weer een prachtig park met rotsformaties waar je lekker kunt hiken. Daarna was het tijd om na de lunch Pikes Peak te tackelen, het topje van de berg was inmiddels al wel in wat wolken gehuld maar we hadden het nu eenmaal gepland. Omdat in de dikke mist over de Pikes Peak Highway naar boven raggen gewoon geen bijzonder snugger idee was hebben we het treintje genomen, een Alpentrein van Zwitserse makelij, gelukkig maar want de weg was voor de top afgezet dus met de auto hadden we het niet gehaald. Boven op de top van de berg (4300mtr) sneeuwde het behoorlijk en er stond een straffe wind. Stervenskoud dus, na weken hitte en woestijn ook niet echt lekker maar aan de andere kant wel weer een welkome afwisseling. Een half uurtje en een warme chocomel later ging het weer bergafwaarts waar het zonnetje ons weer toelachte en de jas dan ook gauw weer opgeborgen kon worden. De avond was voor de Olive Garden, een Italiaan met een prima menu.
Dag 19
Ahhh, lekker relaxed!!! Na uitgeslapen te hebben en een lekker ontbijtje zijn we nog een keer naar de garden gegaan voor een ochtendwandeling, lekker, het weer speelt mee en de wandeling was prima en gezellig. Totdat Gina natuurlijk het bordje moest lezen met daarop de dieren in het park. Een aantal gevederde vrienden, wat klein grut en helemaal onderaan de ‘prairie rattlesnake’. Zo, klaar met wandelen, voetjes van de vloer en de Kia maar weer de sporen gegeven. Nog even terug naar campers; tijdens onze wandeling ontmoetten wij Dan uit Michigan, zijn vrouw en zijn schoonmoeder, ze waren al bijna een maand op vakantie in een minicamper, zo’n doos die je achterop je pick-up truck zet, zij waren het bewijs dat je niet altijd zo’n touringcar nodig hebt om rond te reizen. Net als al die mensen in de Volkswagenbusjes die nog een beetje aan ‘basic’ doen, en natuurlijk niet te vergeten de fietsers en professionele rugzakkampeerders die we tegenkwamen, petje af hoor.
Vanuit Colorado Springs is het niet zo heel ver meer naar Denver dus we hadden genoeg tijd om een stop in te lassen bij het factory outlet center langs de snelweg. Maar ja, door de koffer restrictie die we hebben blijven de inkopen beperkt, jammer jammer jammer, er is hier zoooo veel en zoooo goedkoop te kopen. Kleding is hier bijna nog goedkoper dan in het verre oosten waar ze het aan elkaar naaien. Een greep uit de selectie, in keiharde Hollandse Euro’s: Hilfiger spijkerbroek 14 pop, hemden toch wel, Levi’s 17 pop, Nike voor een appel en een ei, Adidas, Timberland schoenen 20-50 pop, verzin maar een merk en je vindt het wel voor weinig. Het enige dat wij nog niet hebben is Under Armour, geweldig spul, weegt bijna niks, is high tech en gewoon geweldig spul. Dat past dus wel in een hoekje van de koffer. Bami met heerlijke bourbon chicken voor de lunch bij Mr. Wok en verder richting het inmiddels vertrouwde Denver. Na ons wederom ingekwartierd te hebben in ons hotelletje was de avond voor BJ’s Restaurant en Brewhouse, hmmm, lekker zo’n minibrouwerij, hahaha, ok, ook eten dan. Heerlijke calamari zoals je ze bij ons niet krijgt en een bordje kip sliders.
Thuis nog op de veranda van een drankje genoten in het maanlicht en lekker gaan slapen.
Dag 20
Ahhhhh, nog een keer lekker relaxed!!! In de ochtend nog even op zoek geweest naar de regenhoed die ik een paar weken geleden gezien heb, helaas, alle zomerspullen zijn overal opgeruimd, volgende keer beter. Vroeg in de middag de verplichte dingen gedaan, inchecken voor de vluchten van morgen, of we willen of niet, het wordt langzaam tijd, en nog een beetje rondgesukkeld bij de Farmer’s Market en de Walmart, daarna de generale repetitie gedaan met onze koffers, het gaat allemaal net passen denken/hopen we. En de laatste avond stond TGI Friday’s (Thank God It’s Friday’s) op het programma. Hahaha, op het menu een Jack Daniel’s steak en Captain Morgan ribbetjes, met een Samuel Adams Oktoberfest biertje of wat als afdronk. Hoezo afzien? En daarna waren de restjes van onze vriendjes Billy en Ronnie aan de beurt om aan een bedje van ijsklontjes ten prooi te vallen. Het laatste avondmaal dus, en het was weer lekker! De koffers liggen inmiddels klaar om dichtgeklapt en opgeborgen te worden in de buik van de vlieger.
Dag 21
Vroeg eruit, voor de afwisseling en tevens de laatste keer een ontbijtje buiten te deur met alles erop en eraan zodat we een goeie bodem hebben, we zijn immers weer de komende 15 uur weer overgeleverd aan die troep die je in de aluminium buis krijg voorgeschoteld, no thanks. Brussel here we come, hou je maar vast kleine grijze donderbus in de parkeergarage in Brussel, camperbussie (we hebben je gemist), vlekje en bruintje (we hebben jullie elke dag gemist), we zijn in aantocht!
Dag 22
Einde, dit is het einde, afgelopen, basta, voorbij, op, niks meer, gedaan, boehoehoe!!! Na 3 weken afzien in de woestijn in voornamelijk hitte en 1x sneeuw is alweer een avontuur voorbij, hoog tijd om het de volgende reis te plannen. Als we onze gezondheid houden staat Alaska in 2011 op de lijst en New England in 2012, je gelooft het niet maar we denken erover om ons eigen bussie dan over te zetten en ermee rond te cruisen, dan is dat kofferprobleem gelijk opgelost, hahaha, kan ie volgeladen terug over de plas. En tussendoor doen we natuurlijk ook nog wel wat leuke dingen, reisjes en weekendjes met onze harig jongens. Misschien heeft Snuffie wel weer zin om mee te gaan, ik weet het, het druist in tegen de regels maar het lijkt me gewoon leuk om van Snuffie een wereldburger (niet tussen een broodje natuurlijk) te maken, we vonden het prachtig dat hij er overal bij was en hopen dat de mensen die hem na ons te logeren krijgen hem ook overal mee naartoe nemen en dit wereldkundig maken. Bedankt Snuffelt vriendjes en vriendinnetjes voor jullie dagelijkse enthousiasme tijdens onze reis, we hopen jullie allemaal te ontmoeten op de Snuffelt wandeling in oktober in Bussloo. Alle andere fans en lezers natuurlijk ook bedankt, jullie zorgen ervoor dat wij blijven schrijven, we hopen dat iedereen onze capriolen met een glimlach heeft gevolgd, wij kunnen in ieder geval weer terugkijken op een geslaagde vakantie die op deze blog weer is vastgelegd. In de komende jaren zullen ook wij weer terugbladeren en een en ander met een glimlach of een schaterlach nog eens teruglezen.
De jongens zijn inmiddels ook weer thuis en we gaan terug naar ons normale dagelijkse ritme. Bedankt allemaal!
Groetjes, Gina & Eric
