Hallo beste fans, het is weer zover hoor, we hebben onze plunjezak weer ingepakt en zijn er een paar dagen op uit getrokken. Wat staat er dit keer op het menu? Het staat al in het kopje van dit bericht, Florida, zo’n lekker warme bestemming voor dit jaargetijde, er zijn mensen die graag naar Oostenrijk en Zwitserland naar de sneeuw gaan, wij vinden het eigenlijk leuker om onze voeten in januari in het warme zand van een tropisch strand te steken, dus zo gezegd zo gedaan. Alhoewel ik moet toegeven dat Lapland in de winter ook nog altijd op de lijst staat.
Daar gaat ie dan:
Dag 1
Het weer voor zaterdag in Nederland en Duitsland werd ons op de vrijdag vrij dramatisch uit de doeken gedaan met veel kans op sneeuw. Ook van de Lufthansa ontving ik op mijn werk nog een bericht dat men voor het weekend vertragingen en chaos verwachtte. In Brussel werd contact opgenomen met reizigers of men een reis niet een dag of twee wilde uitstellen, genoeg info dus om ons een slapeloze nacht te bezorgen. Hebben wij zoiets weer. Enfin, zaterdagochtend extra vroeg uit de veren om tot onze tevredenheid dat het met de sneeuw wel meeviel. Niet lang getreuzeld en de spullen in de auto gegooid en op naar Dusseldorf, lekker dichtbij en zowaar een directe vlucht naar Miami, als bonus ook nog eens met United Airlines dus de miles tikken weer lekker aan. Nog eventjes en dan hebben we een gratis vlucht bij elkaar gespaard. De eerste 20 km was het wat ‘sneeuwerig’ en oppassen geblazen, nadat we de grens waren gepasseerd was de Autobahn brandschoon en kurk droog, dus het gas erop en ja hoor, binnen het uur nadat we de voordeur dicht trokken stond ons trouwe busje al uit te hijgen op zijn vakantieadres in de buurt van de luchthaven. We waren ook al online ingecheckt dus om 9 uur hoefden we alleen nog maar onze koffers op de band te gooien. Nog even langs de winkeltjes gelopen en daarna ons maar bij de security gemeld, alles laten nakijken en goedgekeurd. Weer even naar de duty free spulletjes gekeken, niks bijzonders. Ondertussen wel weer op 2 plaatsen in een fuik van security gelopen, niks aan de hand, en aan de gate de laatste keer alles moeten uitpakken en ons laten fouilleren, toe maar hoor, 4x voordat je in de vlieger stapt. Het is voor onze eigen veiligheid dus we klagen er niet over. Ondertussen was het gestaag beginnen te sneeuwen, een blik uit het raam en diverse meldingen vanuit Nederland gaf steeds dezelfde uitkomst: het sneeuwt inderdaad, en niet zo zuinig ook! Maar onze vlucht stond zowaar nog als ‘on time’ op het bord. Het aan boord gaan zou ongeveer een kwartiertje uitlopen door de security maatregelen. Geen probleem hoor, maar toen we eenmaal gezellig aan boord zaten werd de luchthaven gesloten, boehoe, toch nog vertraging. Er werd met man en macht gewerkt om de startbaan sneeuwvrij te krijgen en toen dat gebeurd was moesten we nog een tijdje in de rij staan voor de de-icing. Uiteindelijk duurde het nog 3 uur voordat we de lucht in mochten, jammer maar het is niet anders, tegen het weer kunnen we weinig doen. En gooi daar dan een vlucht van 10 uur bovenop dan hebben we toch maar weer mooi 13 uur in die aluminium buis gezeten. En dus kwamen pas om 19 uur in Miami binnenzeilen, en wat denk je? De verrassing was compleet: de voorspelling voor onze aankomst in de altijd zonnige stad waar het normaal in deze tijd van het jaar rond de 24 graden ligt, bleek meer afgestemd op het weer dat we achter ons gelaten hebben: stromende regen, 6 graden en nachttemperaturen zo’n beetje richting 0 graden, de wereld staat op zijn kop. Wel moeten we nog vermelden dat de service van de Lufthansa buitengewoon goed was, er werd tijdens de vlucht nonstop geserveerd, voor sterke drank hoefde niet betaald te worden en zelfs de plaatsen in de kudde klasse waren redelijk ruim. Personal video heeft ook zo zijn voordelen, je kunt zelf kiezen wat en wanneer je tv kijkt, het programma onderbreken en later weer verder gaan. En we kregen een gewoon ijzeren mes bij ons eten, dat is bij Amerikaanse maatschappijen wel anders, daar krijg je zo’n flimsy plastic mesje om mee in je meuk te hakken. Al met al een aangename verrassing.
Na aankomst natuurlijk de normale routine om het land in te komen, daarna snel onze huursloep opgehaald en naar ons hotelletje gescheurd, nog een hapje gegeten en lekker onder wol gekropen, koud koud koud koud koud. Hahahaha, nee hoor, we zijn wel wat gewend.
Dag 2
Zondag alweer vroeg uit de veren, de tv loopt over van de reportages over de ergste koude sinds 1970, de kranten staan er vol van, zie ook dit artikel en inderdaad, het is buiten lekker fris.
En zo zaten we zomaar op zondagochtend al voor 7 uur aan een lekker ontbijtje, jazeker, met onze dikke jassen aan, +1 op de thermometer.
En voor 8 uur hadden we al een aantal boodschappen gedaan. Daarna werd het druk, we baanden ons een weg door het verkeer van zuid Florida naar achtereenvolgens de Dadeland Mall, de Dolphin Mall en de grote duikwinkel in Ft. Lauderdale.
Zo, dat zit er weer op, de boodschapjes zijn gedaan en we hebben allebei duikspullen gevonden in Lauderdale, volgende week gaan we de hele meuk ophalen. We scheuren met onze huursloep dwars heen en weer door de regio, we zijn lekker bezig.
In de avonduren brachten we even een bezoekje aan de studio van Miami Ink, ligt er eigenlijk een beetje desolaat bij aan Washington Boulevard in South Beach, het is een van de vele tattoo shops in de straat, alleen deze eigenaars zijn beroemd, maar ze zijn er zelf nog maar zelden. Teren op het succes uit het verleden dus. Er werkt een heel team van artiesten en de toko is elke dag 12 uur open. Een beetje een teleurstelling dus, ik denk niet dat er een tatoetje gaat komen. Volgende week zijn we er overdag en schieten we wat plaatjes.
Dag 3
Nog steeds lekker fris, Florida staat op zijn kop, de berichtgeving loopt over van de ellende, de mensen weten niet hoe ze zich tegen de koude moeten verdedigen, veel huizen hebben niet eens verwarming en op veel plaatsen waar ze het wel hebben doet ie het niet. De hele fruitoogst loopt gevaar, vissen raken bewusteloos in het koude water en gaan dood en je moet tegenwoordig ook goed naar boven kijken wat de iguana’s, kleine hagedissen, vallen bij bosjes uit de bomen omdat ze te koud worden en zich niet meer kunnen vast houden. Gewoon oprapen, met de föhn warm maken en terug in de boom zetten. Er wordt al met al gesproken over miljarden dollars schade door het weer en men wil de steun van de regering inroepen. Gelukkig kunnen wij tegen een stootje. Wij zijn lekker op pad naar het zuiden, naar Key West met zijn relaxte sfeer, zijn wuivende palmbomen en mooie zandstranden. Ook koud maar ja, kunnen we niks tegen doen dus niet zeuren. Een ritje van een uur of 3 verder kwamen we in het toeristenmekka van Florida, Key West. Sinds de laatste keer dat we er waren is er weinig veranderd, alleen valt het op dat er nog meer zwervers op straat zijn. Tja, hier is ’t het hele jaar warm en uiteindelijk krijg je toch wel iets toegeworpen door de een of andere toerist, geen slechte keus dus.
Wij hebben wederom onze intrek genomen in het LaTeDa hotel, een van de ’ gayest spots in town’ met dagelijks live entertainment en de bar is tot de vroege uurtjes open. Hartstikke gezellig!
Na een lekkere avondwandeling en een hapje en een drankje nog een afzakkertje genomen aan de bar, daarna zijn we gecrashed.
Dag 4
Heerlijk uitgeslapen aan het ontbijt op het terras, het is nog steeds niet zo heel warm maar met terrasheaters is het goed uit te houden. Gelukkig zit er verbetering in en tegen het weekend zou alles weer normaal zijn met temperaturen boven de 20 graden.
De rebus van vandaag: het is koud weer (koud: -o, d=t)
We hebben de dag verbracht met het rondslenteren in de buurt, het bekijken van de oude houten zeemanshuisjes die hier het straatbeeld vormen, zie ook de onderstaande plaatjes. Gewoon relaxen, dat is waar we voor gekomen zijn. Vandaag hoefden we overdag onze jassen ook al niet meer aan, zoals ik al zei, het gaat de goeie kant op. Laat in de middag hebben we de buitenbar van ons hotel overvallen en gebruik gemaakt van de happy hour aanbiedingen. Uiteindelijk bleef de prijs hetzelfde, het volume aan drank dat we naar binnen gewipt hebben is gewoon toegenomen. Hoezo happy hour is goedkoop? Komt ie weer: sjietegaal, hahaha.
Tegen zonsondergang zijn we Duval street weer afgewaggeld op zoek naar de avondmaaltijd, dit keer niet zo heel fancy naar de Hog’s Breath Saloon, bekend om zijn eenvoudige maar goed maaltijden maar shit service.
Dag 4 bis
En na een gezellig avondje ‘on the town’ zijn we via de Hog breath’s saloon, Sloppy Joe’s, Rick’s, Irish Kevin’s en Caroline’s teruggekeerd bij ons hotelletje waar we in de bar, alsof we nog niet genoeg gehad hadden, nog een slaapmutsje genomen hebben, een keer of 4,5, dat wel, maar ach, het is vakantie. Als vanouds speelden Black & Shabuddhas live muziek in de bar met verzoeknummers, maar na een uurtje of 2 meeblèren vonden wij (=Gina) het toch echt tijd om een uurtje de alcohol af te gaan breken……………… goed plan………………..hik…..burp……………………..
By the way, de nieuwe kleine waterproof, shockproof en idiot proof camera is serieuze concurrentie aan het worden voor de grote Nikon, zooooooo gemakkelijk om zo’n klein plat dingetje op zak te hebben.
Om het een beetje spannend te houden waren wij de komende dagen verstoken van fatsoenlijk internet om te kunnen uploaden, maar we zijn weer terug, hoi hoi hoi, daar gaanwe weer verder:
Dag 5
Aaahhh, lekker luieren, wandelen langs het strand, genieten van de zon, koffie op terras, eten op terras, je ziet het, het weer wordt beter, het gaat weer naar normale waarden. En verder? Niks vandaag, helemaal niks, daar is het allemaal om te doen. Ook geen drank, ben nog aan het afbouwen van gisteren, gna gna gna. Ok, een paar biertjes dan.
Dag 6
Op tijd eruit, tijd om weer noordwaarts te trekken en het zuipmekka annex toeristenval Key West achter ons te laten. Natuurlijk eerst nog een keer van het geweldige ontbijt van het LaTeDa genoten, wederom op terras. Buikje rond en daar gingen we weer, naar het noorden, op weg naar de Golfkust, in het pittoreske miljonairsstadje Naples, retraiteplek van vele rijken der aarde, vooral ouderen, zo’n beetje het nieuwe West Palm Beach zeg maar. Net onder Miami even in de ankers voor een Hilfiger outlet store, kijk, da’s pas leuk winkelen, 25 pop voor een broek, daar nog eens 30% uitverkoopkorting vanaf en dat omgerekend naar echt geld geeft als uitkomst 12 keiharde Eurietjes. Nopjes, ken je die kreet? Juist ja, ik was dus in mijn nopjes.
En door, raggen met die Chevy, dwars door de Everglades naar het westen, over de Highway 41, de Tamiani Trail. Goed uitkijken en dan zie je ze, de bijtebekken, ze liggen overal langs de weg aan het water te wachten tot wij uitstappen, hahaha, mij niet gezien. Gina wilde wel een foto hebben maar daar moest ik dan maar voor uit de auto stappen, duh, geen plaatjes dus. Morgen of zaterdag gaan we wel kijken of we een toertje met een airboat kunnen doen, kijken of we dan wat plaatjes kunnen trekken. Uiteindelijk in Naples aangekomen en na een lekker avondeten en een slaapmutsje lekker onder de wol gekropen.
Dag 7
Aaaarrrrggggghhhh, een oord voor de ouderen noemen ze dit. En weet je dat het dan levensgevaarlijk wordt? Stop die oudjes in een blikken doos op 4 wielen en ze denken dat ze helemaal alleen op de wereld zijn, het zwabbert maar wat aan op de weg, volledig wars van wat er buiten allemaal gebeurt, en als het even kan ook nog aan de telefoon. En als Europese chauffeur ben je dubbel gestraft, want het duurt dat hier allemaal lang, erg lang. Jeez, voordat ze eindelijk linksaf slaan mag er absoluut geen tegenligger meer komen, en al zeker niet van een afstand minder als een kilometer, want ook al hebben ze dan 8 cylinders en honderden pk’s in huis, het gaspedaal wordt geaaid hoor. Je zou eens snel vooruit schieten, help. Zoveel mogelijk ontwijken dus, gelukkig zijn ze vrij gemakkelijk te spotten, het zijn meestal Caddy’s of Towncars of iets in die trant. In de middaguren zie je ze het minste, dan slapen ze allemaal weer.
Nee hoor, ik heb niks tegen ouden van dagen, ik hoop dat ik nog kan autorijden als ik zo oud ben. Maar goed, eerst maar eens zo oud worden!
Enfin, vanochtend naar het strand, daarna in de lunchperiode rondgewandeld in het ‘oude’ stadscentrum van Naples, het zal zo’n jaartje of 5 oud zijn, lekker buiten op terras een hapje gegeten en een drankje gedronken, de rest van de middag ook nog wat aangesukkeld en ’s avonds de zonsondergang gaan kijken aan de Golfkust, jammer, het was wat bewolkt maar toch, het zag er wel mooi uit. Saillant detail: het zeewater is hier een stuk kouder dan in de Keys. Hmm, zelfde water, vaag hoor.
Dag 8
Na een goede nachtrust lekker ontbeten en weer op pad gegaan, vandaag op jacht naar een krokofant, Schnappi, bijtebek, lelijk groen monster uit de oertijd. Weet je het al? Dus naar een van de vele aanbieders van airboat toertjes, je kent ze van teevee, zo’n aluminium badkuip met een giga ventilater erop en een tochtje door een randje van de Everglades gedaan, gezellig. Gelukkig was er wel wat wild buiten aan het spelen, tijd voor een paar plaatjes dus.
’s Middags waren we alweer terug in Ft. Lauderdale en wat bleek, onze favoriete duikwinkel had net een nieuwe lading pakken binnen, dat kwam heel goed uit, verse 7mm pakken. En aldus zagen wij er na korte tijd uit als braadworst en braadworstje, compleet met ondervacht, schoenen, sokken, handschoenen, ze konden ons zo flessen op onze rug binden en de plomp ingooien, we waren er klaar voor. Maar we wachten lekker tot de winter voorbij is zodat we met de hondjes het water in kunnen. Ben benieuwd…….
Tegen de avond een steakje en wat ribbetjes weggemoffeld, daarna was het tijd om minder leuke dingen te doen zoals de was, maar dit bleek uiteindelijk hartstikke leuk. Wasje: 20min, droger heel droog: 20min, strijkdroog: 10min. Ik snap niet dat dat drogen op gas bij ons niet wil aanslaan, daar kan een electrische droger niet tegenop. En een heel gezellige atmosfeer, iedereen babbelt er met iedereen op los onder het was vouwen, geinig. Zoals alles in de USA is het groot en snel. In een wasmachine kun je een kilootje of 15 kwijt, in een droger kan ik zelfs nog heen en weer lopen. Het is een komen en gaan van mensen, ze stoppen hun was in de machine, verkassen dan, komen later terug om de hele meuk in de droger te frotten, verkassen weer en komen uren later terug om het op te halen. Sommige mensen draaien 3 machines en drogers tegelijk, da’s wel een voordeel van zo’n wassalon, thuis heb je meestal maar 1 setje apparatuur staan, hier kun je multitasken tot en met.
Dag 9
Zondag, tijd om weer naar South Beach te gaan, het Art Deco weekend met al zijn gezellige dingen roept.
Een rondje thuisfrontcontrole heeft geen bijzonderheden aan het licht gebracht, de dooi is in aan het treden in het Limburgse landschap, gelukkig maar. Ook ons vlekje en klein bruintje hebben het reuze naar hun zin op hun vakantie adres. Wij kunnen rapporteren dat de temperatuursverwachting voor vandaag in onze regio ongeveer plusminus 25-27 graden aangeeft, sorry folks, ik kan er ook niks aan veranderen. Wel met kans op regen, maar warme regen daar heb ik niks tegen.
Het was niet zo heel erg druk, de weergoden waren het festival niet goed gezind, het regende en regende en regende en regende en af en toe was het een beetje droog. Maar ik zei het al, warme regen is niet verkeerd, kunnen we mee leven. Ook je kleren zijn dan zo weer droog, vooral mijn viskloffie dat ik altijd aan heb, je laat bij wijze van spreken een scheet en je bent weer droog. Vissen? Nee, doe ik niet, ik neem mijn vis wel op een bord of een uit een bakje. Tijdens de regenperiodes zijn we steeds binnen gaan schuilen, drankje, drankje, drankje……….maar het klaarde al weer gauw op, alle standhouders blij natuurlijk, het concours d’elegance kon ook van start en alle oude barrels verdwenen uit het straatbeeld voor een toertje. Maar we hebben toch wat plaatjes kunnen schieten. Ook de hotels liggen er gelukkig nog allemaal met hun charmante gevels. Op weg terug via Key Biscayne kwamen we op de snelweg nog een Maserati tegen die achterstevoren stond en duidelijk toch niet zo’n goeie wegligging had; Maserati 0, stadsbus 1.
Zondagavond ons hele hebben en houwen een beetje verdeeld in 2 stapeltjes: boot en auto. Want maandag gaan we de rest van de week uit de lucht en worden we bootvluchtelingen, joepie, Bahama’s here we come.
Dag 10
Maandag: kroezdag. Na weer een lekkere nacht slapen en een eenvoudig ontbijtje was het tijd om richting haven te gaan om in te schepen voor een toertje met zo’n drijvend resort naar de Bahama’s. Na het inchecken en een verkenningstochtje over de boot was het tijd om de zeilen te hijsen en Miami achter ons te laten op weg naar de eilanden. Zoals het hoort in een resort wordt er nonstop van alles georganiseerd en er is 24 uur eten en drinken beschikbaar. Een keur aan wereldse keukens is vertegenwoordigd, van fancy tot gewoon buffet ‘schoffel het maar zelf op je bord’ en elke dag is er een gevarieerd menu. Dit is natuurlijk ook de uitgelezen kans om eens andere dingen te proeven, als het niet lekker is laat je het staan en ga je ergens anders heen, het maakt (bijna) niet uit waar je eet, het zit bij de prijs inbegrepen. ’s Middags wordt er buiten op het dek volop vlees gebarbeknoeid, vandaag stond er ook zo’n gigantische schaal paella naast. En natuurlijk zijn er ook verschillende bars aan boord, van een atriumbar met jazzpianist tot de nachtclub met tegen middernacht zelfs een paaldanseres. En her en der vindt je nog wat muzikanten, voor elk wat wils zullen we maar zeggen.
Zodra we de haven uit waren hebben wij stante pede een remedie gezocht tegen het schommelen van de boot, sorry, het schip, hahaha, je gaat er zo wankel van lopen. En wat is dan een uitermate goede manier om dat op te lossen? Natuurlijk, drank! Eerst een lekker bakkie leut met Bailey’s en Kahlua erin, daarna door naar een paar pinten, Bailey’s met ijs voor Gina en na een aantal bacootjes liepen we precies in de maat met het schip. Bootje wankelen, wij wankelen, dan loop je precies recht, gna gna gna, probleem opgelost. Ik herinner het me nog van mijn diensttijd, zelfde verhaal. Drank lost evenwichtstoornissen op. Jazeker, geloven jullie maar lekker dat wij drankorgels zijn, we geven het toch lekker niet toe, hihi. In elk geval zijn we met een gelukzalige glimlach in een comateuze toestand in ons bedje belandt.
Dag 11
Aahh, zilte zeelucht en een alcoholische versnapering, daar slaap je lekker van. Om 8 uur lagen we al lekker afgemeerd in de haven van Freeport op Grand Bahama. Na het ontbijt, een verkwikkende duik in het zwembad en een lekkere douche werden we losgelaten om de souvenirstalletjes van Freeport te overvallen. De lokale bevolking zat er al helemaal klaar voor om de zoveelste toeristenbootvluchtelingen hun kralen, sjaaltjes, houtsnijwerk, t-shirt en weet ik wat voor troep allemaal aan te smeren. Het taxiritje met het krakkemikkige busje was al een belevenis op zich, het ding was op sterven na dood, we waren dan ook blij dat we überhaupt in het centrum terecht zijn gekomen, de chauffeur moest voor elk stoplicht goed uitkienen dat hij hoefde te stoppen, gebeurde dat toch dan sloeg het ding prompt af en kwam dan heel moeilijk weer tot leven. En dit gebeurde ‘slechts’ een keer of 6 in een kwartier tijd. Lachen dus….nadat we uitgestapt waren.
Na een rondje langs de stalletjes zijn we lekker naar het Radisson resort aan de overkant getrappeld om daar aan het strand te gaan zitten, was redelijk druk dus een rondje naar het zwembad getrappeld. Net toen wij ons daar op een bedje wilden installeren viel er een kokosnoot uit een boom en stuiterde via een ligbedje op de vloer, wij gelijk genezen van ons plan, je zult maar net lekker liggen en dan valt zo’n noot op je, no thanks, liever niet.
Tegen vijven werden weer wat kolen in de ketel gegooid en stoomden we de haven uit, op weg naar Nassau, een stuk naar het zuiden. De avond verliep net als gisteren, hapje, drankje tegen het schommelen en alles komt goed. Rondje over het schip om zoveel mogelijk mee te krijgen van alle amusement dat er aangeboden wordt.
Dag 12
Nassau, goedemorgen, toen we wakker werden lagen al weer netjes aan de pier afgemeerd, bijzonder soepeltjes hoe ze met zo’n boot manoeuvreren, je merkt er niks van. Na het uitgebreide ontbijt was het dan ook hoog tijd om de boot te ontvluchten en wederom de wal op te gaan. Eerst een tripje met de watertaxi naar Paradise Island om een kijkje te nemen in onze volgende vakantiebestemming, het Atlantis resort. De duurste suite, in de brug tussen de twee hoteltorens, kost slechts 25000 dollar per nacht, met een minimumverblijf van 4 nachten. Piece of cake, we boeken wel een week of 2. Nee, geintje, er zijn ook minder dure kamertjes te huur, maar ik geloof dat je voor onder de 1000 pop in de kleerkast mag slapen. Maar een kijkje nemen mag altijd, het is dan ook een van de favorieten plekken voor cruisers om je ogen uit te staren aan het stekkie van de rijken der aarde. Het Atlantis staat op gelijke hoogte met de Burj-al-Arab in Dubai en nog een aantal geheime plekjes waarvan de namen alleen bij een een select gezelschap bekend zijn. En natuurlijk gebeurde hetzelfde als in Las Vegas: door de enormiteit van het complex vonden we de uitgang niet meer. Scary stuff hoor. Uiteindelijk weer buiten was het tijd om terug te keren naar de andere kant van de haven, New Providence Island met zijn hoofdstad van de Bahama’s, Nassau. En daar stonden ze ons alweer op te wachten hoor, de verkopers van alles wat je niet nodig hebt, t-shirts, sleutelhangers, rieten tassen, houtsnijwerk, noem maar op, ze hebben het. Maar de eilanden zijn ook een taxfree paradijs voor de Amerikanen die hier komen. In de haven kunnen 8 cruise schepen tegelijk afmeren, dat betekent dat je op een goeie dag zo’n 10000 toeristen op het eilandje los laat. In de grote winkelstraat vindt je dan ook vertegenwoordigingen van alle merken, ook veel juweliers, er ligt hier voor miljoenen in de etalages. Cartier, Breitling, Bvlgari, bedenk het maar, ze hebben hier een winkel.
Tegen de avond was het weer tijd om de roeispanen uit te hangen en vertrokken we weer naar een nieuw zonnig oord, genaamd Great Stirrup Cay, het privé eiland van de rederij waar we de laatste dag van onze cruise al luierend zullen verbrengen.
De zon ging onder dus was het tijd voor het diner en een cocktail, joepie!! Truste, tot morgen………
Dag 13
Great Stirrup Cay. Wat hebben we gedaan? Niks, gewoon helemaal niks. Met het bootje naar de baai, de hele dag onder een palmboom gezetenen gelegen, afgewisseld met een duik in de plomp, een stukje lopen naar de bar en het buffet, duik in de plomp, stukje luieren, stukje lopen, etc….oh nee, geen etc, er was niks anders. Wel lekkerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
Tegen het einde van de middag terug naar het moederschip en het anker gelicht om op weg te gaan naar Miami waar ze ons morgenochtend van boord schoppen. Al met al heel prettige paar dagen op zee.
Dag 14
Om een uurtje of half 10 werden we na het laatste ontbijt van de boot af gejaagd, de volgende lading van 2000 cruisegangers was in aantocht, tijd om op te rotten dus. Dag bootje, dag Caribisch gebied, tot een volgende keer.
De rest van de dag hebben we al slenterend en hier en daar een winkel in en uit lopend in Miami verbracht, tegen het einde van de middag weer stapeltjes gemaakt en proberen uit te vogelen hoe de troep weer ingepakt moet worden.
De avond was voor TGI Friday’s, heel toepasselijk om de week en de vakantie af te sluiten. Het was er natuurlijk stervensdruk dus wat doe je dan? Juist ja, een sapje halen aan de bar, gna gna, wat een straf. Gelukkig doen we daar nooit zo moeilijk over. Uiteindelijk zijn we aan de bar blijven hangen en hebben we de steak laten aanrukken, met heerlijke Jack Daniels BBQ saus, fingerlicking good!!
Plaatjes? nee, sorry, vandaag geen plaatjes. Ja hallo zeg, staan er hierboven nog niet genoeg?
Morgen, zaterdag, kunnen we tot laat in de middag nog rustig aan doen en dan is het tijd om de vleugels weer uit te slaan richting Europa, dan zit het er weer op.
